ผมจะเริ่มกลับมาเขียนบล๊อกแล้วนะครับ

ตอนนี้มีคนมาช่วยผมเขียนด้วย

เร็วๆนี้นะครับ

วันนี้ปวดท้องทั้งวันเลยครับ

ไม่รู้เมื่อคืนไปกินอะไรมา 6 โมงเช้าท้องเจ้ากรรมพี่ท่านปลุกเรามาต่อสู้เลย (แสบตูดโคตร!!!)

วันนี้ทั้งวันแทบจะไม่มีแรงทำงาน ท้องมันไม่ยอมทำตามคำสั่งของใจเราเล้ย

สุดยอดวันนี้สนทนากับส้วม 10 กว่ารอบ สงสัยอาหารเป็นพิษ

แต่มาตอนบ่ายหลังจากกินข้าวแล้วกินยาฆ่าเชื้อในกระเพาะอาหารแล้วก็ค่อยยังชั่ว

ไม่รู้ว่าจะมีใครในออฟฟิตคิดว่าเราเมาแฮ้งค์ป่าว เพราะเมื่อคืนก็ไปกินกับเพื่อนมานิดหน่อย

แล้วสีหน้าท่าทางเราเพลียแบบสุดๆ มันน่าจะมีใครคิดบ้างละวะ แต่ช่างมันเหอะ

หลังจากที่เริ่มฟื้นตัวเราก็เริ่มหยิบจับงาน เวลามันก็เริ่มเย็นแล้วใกล้หมดเวลางาน

พอเริ่มจะได้ทำงานจริงจังมันก็ไม่ค่อยมีใครอยู่แล้ว ปวดหัวเป็นอาการที่มาแทนที่ปวดขี้ 555

ไม่ไหวโว้ยกรูทำงานไม่ไหว แล้วเราก็เริ่มหาอย่างอื่นเลยหันมาเล่นเอ็ม อ้าว เอ็มทำไมมัน sign in ไม่ได้วะ

เซ็งโว้ยงานก็ทำไม่ไหว เอ็มก็เล่นไม่ได้แล้วจะให้กรูทำไรดีวะเนี่ย นึกขึ้นได้ต้องรีบคิดงานวันพรุ่งนี้นี่หว่า

แต่ปวดหัวจะทำยังไงดี เออคิดก็ไม่ออก หัวก็ปวด เอ็มก็เล่นไม่ได้

อาการที่เล่นเอ็มไม่ได้มันทำให้

รู้สึกหงุดหงิดๆยังไงไม่รู้

มันแปลกๆครับปรกติผมจะออนไลน์ทั้งวันแต่วันนี้เล่นไม่ได้

เช็งเกลวสุดๆ

(เซ็งเกลว แปลว่า เซ็งโคตร โคตรเซ็ง เป็นขั้นกว่าของคำว่า เซ็ง)

มันเหมือนเป็นความเคยชินของคนที่เคยเล่น

คือไม่ว่าจะเปิดคอมเมื่อไหร่ก็ต้องออนเอ็มก่อนเป็นอันดับแรก

แล้วถ้าวันต่อๆไปมันไม่สามารถเล่นเอ็มได้ ผมคิดว่าจะทำให้เกิดอาการขาดการติดต่อกับเพื่อนทางเน็ตไปในทันที แล้วมันก็จะทำให้เวลาว่างผมหายไป (ปรกติแอบเอาเวลางานมาเล่น

ที่จริงไม่ได้ว่างอะไรมากมายนักหรอกแต่พยายามจะว่างเพื่อมาเล่น 555)

สาเหตุที่เอ็มเล่นไม่ได้ ผมคิดว่าน่าจะเกิดจาก

ที่ออฟฟิตเค้าล็อกไว้แน่เลย

เห็นพนักงานเล่นกันทั้งวันไม่ยอมทำงาน อิอิ

แล้วอย่างนี้ก็คงเหงาๆน่าดู ฮือฮือ

แล้วทีนี้จะคุยกับใครยังไงวะ ถ้าใครที่เคยคุยกันบ่อยๆในเอ็มได้รับรู้แล้วก็กรุณาช่วยผมหาทางด้วยนะ

คิดถึงคืนวันเก่าๆ บางคราวที่มันหวนมา

บางเรื่องมีความสุขก็น่าจำ บางเรื่องมีความสุขมากแต่ก็ไม่อยากจำ เพราะว่ายิ่งจำยิ่งเศร้า

บางเรื่องมันทุกข์มากๆแต่เมื่อนึกถึงในตอนนี้อาจจะเป็นความสุขได้เหมือนกัน

--------------------

ผมเป็นคนความจำไม่ดี ตามที่หลายคนบอกและผมก็เชื่ออย่างนั้น

แต่ผมยืนยันได้ว่า ผมเป็นคนความทรงจำดี และดีมากเอาเสียด้วย

เพราะทุกวันนี้คิดถึงใครคนนั้นเมื่อไหร่ มันยังทำให้ผมเศร้าได้อยู่เรื่อย

แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่เราเคยมีความสุขอยู่ด้วยกัน

แต่วันนี้ไม่มีใครคนนั้นอยู่แล้วเรื่องที่เป็นความสุขมันกลับกลายเป็นเรื่องเศร้าไป

--------------------

ยิ่งนานวันเข้า ความทรงจำที่มันย้อนกลับมาให้หวนระลึกถึง กลับยิ่งทำร้ายให้ผมไม่อยากมีมันอีกต่อไป

เค้าว่ากันว่า ความจำมันลืมง่าย แต่ความทรงจำมันลืมไม่ได้ ก็คงจะจริงเพราะวันนี้ผมเจอกับความจริงข้อนี้แล้ว

--------------------

ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ ผมถึงจะทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ แม้ว่าตอนนี้มันจะผ่านมานานแล้ว แต่ความรู้สึกของผมกลับยังหยุดที่ตรงนั้น ไม่อยากให้มันผ่านเลยไป ไม่รู้ทำไม ไม่รู้ทำไม

--------------------

ถ้าผมไม่เอาหัวใจไปใส่กับความทรงจำได้ก็คงจะดี มีแต่วันนี้และอนาคต

อดีตมันสอนให้เราได้รับรู้สิ่งที่เรียกว่าประสบการณ์

แต่มันยังได้แทรกความทรมานกับเรื่องที่เลวร้ายมาด้วยกัน

บางครั้งหลายคนอาจจะบอกว่าอยู่ที่เราจะเลือกจำในสิ่งไหน

แต่ความเป็นจริงเราจำอะไรไม่ได้หรอกถ้ามันไม่เข้ามาอยู่ในความทรงจำ

--------------------

ผมเชื่อว่าวันเวลาจะทำให้ผมผ่านสิ่งต่างๆในอดีตไปได้

แต่ผมแค่อยากจะรู้ว่ามันเมื่อไหร่เท่านั้นเอง...